zondag 29 maart 2009

Een beetje rust (maandag 30 maart)

Het is hier 13.00 uur, Meike slaapt en Wilhelm is een blokje om; van de achttiende verdieping hebben we uitzicht op een park(je) waar hij even wilde kijken. Hij heeft nog geprobeerd om via de receptie een fiets te regelen, maar dat is niet gelukt. We willen vanmiddag nog wel een stukje rijden met een zgn. tricycle. Lijkt ons leuk.


Het hotel waar we zitten is super-de-luxe, maar het vorige hotel in Guangdong vonden we gezelliger; we zaten vanochtend alleen in de ontbijtzaal. Bovendien ligt dit hotel niet vlakbij het centrum of leuke straatjes waar je rond kan wandelen. Ook de bedden zijn hier nog weer harder dan dat we inmiddels gewend waren. Wel is het in Zhanjiang veel minder bewolkt/mistig en minder drukkend daardoor; het komt allemaal wat frisser over. Je kunt echt merken dat we in een subtropisch gebied zitten; alles is mooi groen. We hebben gister weer veel palm- en bananenbomen gezien. Op het platteland bij Lianjiang bevinden zich lycheeplantages.


China is echt een land van uitersten. Er zijn hier veel luxe hotels en ontzettend grote winkelcentra/supermarkten die alle dagen van 's ochtensvroeg tot 's avondslaat open zijn (onze gids was erg verbaasd toen ik vertelde dat de winkels bij ons op zondag gesloten zijn)..., maar gister op het platteland hebben we ook echte armoede gezien. Tijdens onze rit naar de vindplaats zijn we een aantal keren gestopt om te filmen/fotograferen. Stonden we echter te lang stil dan werd onze gids Wanda onrustig omdat ze problemen verwachtte omdat de mensen daar geen vreemdelingen gewend zijn.


De chauffeur van gister was geweldig. We hebben heerlijk comfortabel kunnen zitten in zijn mooie VW. Als we wilden stoppen deed hij dat en de tip die we voor hem in gedachten hadden vond hij te veel..., dat moesten we maar aan Meike spenderen zei hij. Het was iemand met een goede baan die met ons meeging als vriendendienst voor Wanda en er niet persé veel aan wilde verdienen. (is hier ook wel anders).

Tijdens de rit had hij een cd op staan met engels- en chineestalige muziek. Onderweg hadden we een opmerking gemaakt dat we het mooi vonden en graag de volgende dag chinese muziek wilde kopen om mee naar huis te nemen. Toen hij ons 's avonds bij het hotel afzette kregen we het cd'tje van hem mee. Erg aardig.

Gisteravond konden we Meike's tamboerijn niet vinden (heit en mem meer in de stress dan Meike zelf..., hahaha), maar ik wist bijna wel zeker dat wanneer hij in de auto was blijven liggen en onze chauffeur 'em had gevonden, hij het bij het hotel had afgegeven. Inmiddels is-ie weer boven water; de schoonmaakster heeft hem ergens gevonden.

We zijn benieuwd wat we in Beijing weer tegen zullen komen..., want daar vliegen we morgen naar toe. We vertrekken om half twaalf en zullen even na vieren aankomen. Het schijnt dat we een tussenstop zullen maken waarbij we het vliegtuig moeten verlaten. Dus dat wordt vanavond weer koffers pakken. Nou ja..., valt wel mee, want het meeste hebben we natuurlijk laten zitten.

Straks gaan we nog met onze gids Wanda op stap. Ze wilde wel eerder komen maar we wilden eventjes wat tijd voor onzelf hebben vanochtend; rustig wakker worden, ontbijten en Meike wat laten spelen (ze begint heel langzaamaan wat speelgoed te ontdekken en er mee "om te prusten"), zonder gelijk weer een tijdschema te hebben omdat we weg moeten. Even een moment van rust na de enerverende dag van gister.

Meike slaapt goed. In het tehuis beaamden ze dat...,het is een echte slaapkop. Ze vertelden ook dat ze van muziek houdt en dan af en toe flink met haar heupen kan wiegen. Nou..., dat hebben we nog niet mee mogen maken, maar Wilhelm kan zich er nu al op verheugen; die houdt wel van een paar wiebelende vrouwebillen. Zeker als die van zijn dochter zijn.

Veel spek zit er niet op die billen; ze ziet er goed maar is niet mollig. Vanochtend heeft ze op de weegschaal gestaan en woog zo'n 10 kilo. Met het eten gaat het wat op en neer, dan een goede eetlust, dan weer wat minder. We proberen een beetje een slaap- en eetritme aan te houden, maar dat valt niet altijd mee, zeker niet tijdens het reizen en zo'n dag als gister. Daar moeten we thuis maar mee aan de slag.



Nou mensen..., dat viel deze keer best wel mee toch? Geen uitgebreide verhalen over plas- en poepluiers.., die we overigens wel hebben gehad. (gelukkig niet tijdens de taxirit want dan was het een lange reis geweest!)

Naar het tehuis (zondag 29 maart)













Waar te beginnen om het verhaal van vandaag te vertellen? Een dag die ons altijd bij zal blijven als heel bijzonder en ontroerend.
Het was vanochtend vroeg op; om 8.30 stonden we met zijn drietjes in de lobby van het hotel te wachten op Wanda en haar vriend. Met een kofferbak vol met luiers, want die wilden ze in het tehuis graag hebben, zijn we richting Lianjiang gegaan, wat ongeveer een uur rijden is. Daar aangekomen stond ergens op de hoek van de straat een andere vriend die, op zijn brommer, het laatste stukje voor ons uit ging rijden richting het tehuis.
We hebben daar de verzorgsters ontmoet (ook diegene die we maandag bij "de overdracht" hadden getroffen), de directeur, de onderdirecteur en een soort manusje-van-alles. Het verhaal van deze laatste man was wel heel bijzonder; hij was nl. het eerste kind wat in het tehuis was gekomen, inmiddels getrouwd en samen met zijn vrouw (één van de verzorgsters van Meike) werkzaam in het tehuis. Hun zoontje was er ook en die had wel eens met Meike gespeeld.
Het waren allemaal geweldig aardige mensen, het was erg gemoedelijk maar ook een beetje rommelig. Onze gids had dit nog nooit meegemaakt en de directeur was een zeer vriendelijke man maar nam geen initiatief met betrekking tot het hele gebeuren. Dus we moesten noodgedwongen zelf de leiding wat nemen. We hebben veel vragen gesteld om zo veel, als mogelijk is, aan de weet te komen. Dit hele gebeuren is door onze chauffeur, met dank aan het statief van Toine, gefilmd. We kregen allemaal lekker fruit te eten en de directeur vroeg of we straks met hen wilde lunchen. En natuurlijk wilden we dat.
We mochten niet in het slaapzaaltje filmen/fotograferen, maar wel zien waar Meike geslapen heeft. We hebben er rond mogen lopen en het was zeer aangrijpend om de kindertjes daar in hun bedjes te zien; ik had ze allemaal wel mee willen nemen.
De reactie van Meike op het hele gebeuren was dat ze alleen maar door ons vast gehouden wilde worden, ze wilde absoluut niet rondlopen.., strekte dan gelijk haar armen uit om door ons te worden opgetild.
We hebben gelunched in een restaurant verderop in de stad. Wij gingen samen met onze gids en de chauffeur met de auto er na toe. Er reden vier brommers voor ons uit; de directeur samen met de onderdirecteur, twee verzorgers, het getrouwde stel wat allebei in het tehuis werkt én de vriend-van-de-vriend-van de gids. Het was een hele optocht!
In het restaurant hebben we dus met een hele groep (ook de manager van het restaurant schoof aan) gegeten. Zoals het in China dan gewoonte is, zit je aan een grote ronde tafel met ronddraaiend plateau waar steeds meer eten op wordt gezet, wat we uiteraard met stokjes hebben proberen op te eten.
Meike had de hele ochtend nog geen geluid laten horen...tot het moment dat we klaar met eten zijn, we opstapten ze plots een beetje begon te zingen. Wat was dat mooi!
Na het eten hebben we van iedereen afscheid genomen behalve de onderdirecteur die bij ons in de auto is gestapt en mee gegaan is naar de vindplaats. Het was een zeer slechte weg er naar toe..,maar heel bijzonder om de omgeving te zien en natuurlijk heel speciaal om op die ene plek te zijn. Dan gaat er echt wel wat door je heen.
We hebben bij het tehuis wat grond meegenomen. Bij de poort bij de ingang van het tehuis staat een grote boom die vruchten draagt. (ik ben de naam even kwijt, maar ze waren erg lekker). We hebben daar een blaadje van afgehaald. Op het moment dat we bij de boom vandaan liepen en de directeur net had verteld dat de vruchten die er aan hingen nog niet rijp genoeg waren, viel er eentje af. Grote hilariteit en er werd geroepen dat dat "een goed teken" moest zijn. We hebben uiteraard de vrucht meegenomen, net als alle andere fruit dat we kregen aangeboden plus het kommetje rijst dat overbleef in het restaurant en waarvan de verzorgsters zeiden dat Meike dat zo graag lust en dus mee moest.
Jongens...,wat een bijzondere dag waarop we veel hebben meegemaakt.
We hebben lieve, hartelijke mensen ontmoet wat ons een heel goed gevoel heeft gegeven.