zondag 5 april 2009

Terug op nederlandse bodem
















Sinds gisteravond staan we weer met onze voeten op nederlandse bodem.
Het was een lange vlucht maar onze meid deed het prima. Het toilet vond ze echter maar niks.., daar was het huilen geblazen. Maar ja..., tijdens een vlucht van zo'n tien uur kom je echt niet onder een paar toiletbezoekjes uit. Ze heeft aan het begin én aan het eind van de reis een uurtje geslapen en voor de rest vnl. bij ons op schoot gezeten.

Op schiphol aangekomen moesten we eerst op de koffers wachten voor we naar de familie en vrienden konden die ons al op stonden te wachten met ballonnen en spandoeken. We zagen ze al achter de glazen wand staan en alhoewel het met de koffers vrij snel ging, duurde het ons uiteraard veel te lang voordat we elkaar echt konden spreken. Fijn om iedereen weer te zien.

We zijn met zijn drietjes naar huis gereden in onze eigen auto die door de vrienden mee naar Schiphol was genomen. De achterramen waren leuk versierd met plakplaatjes. Meike zette het op een brullen toen ze in het autostoeltje moest. We hebben al heel wat kilometers met haar in taxi's en bus gezeten, maar dan zat ze bij ons op schoot dus het stoeltje was weer een nieuw fenomeen. Het protest duurde echter niet lang en een poosje later viel ze in slaap.

In ons huis stonden bloemen en waren slingers opgehangen door heit en mem de Haas, de buren en de vrienden. In de koelkast vonden we lekkere dingen waaronder een welkomsttaart van de buren met een foto van Meike er op. Hij was zo mooi dat ik het bijna zonde vond om 'em op te eten, maar volgens Wilhelm was het nog meer zonde om hem níet op te eten(!). Vanochtend hadden we dus wat lekkers bij de koffie en hebben we met zijn drietjes kadootjes uitgepakt en alle kaarten bekeken.

Na een onrustige nacht van Meike (en dus ook voor ons) gaat het vandaag prima. 's Ochtends moet ze altijd erg op gang komen (ach..., dat zijn er hier meer) en kan ze eerst heel stil zijn. Op dit moment echter rent ze lachend de kamer op en neer en heeft veel lol met zichzelf voor de spiegel.

Jongens..., bedankt allemaal voor jullie kaarten, kado's, bloemen, slingers, taart én komst op Schiphol. We vonden het erg mooi en het is fijn om later aan Meike te kunnen vertellen hoe welkom ze niet alleen vbij ons, maar ook bij jullie was.

vrijdag 3 april 2009

Laatste dag in Beijing
















Het was onze laatste dag in Beijing die we benut hebben om het "plein van de hemelse vrede" en "de verboden stad" te bezoeken. Ook zijn we naar een zgn. hutong geweest en hebben ons daar rond laten rijden in een riksja. Onze gids sprak maar een klein beetje engels, dit i.t.t. de taxichauffeur van vanochtend met wie we een geanimeerd gesprek hadden. Een hutong is een ommuurde, traditionele woonwijk, van zo'n 700 jaar oud, waar (in dit geval?) mongoolse mensen wonen die erg arm zijn. Er zijn hele smalle straatjes. We zijn een aantal keren uit de riksja gestapt en met onze gids ergens naar binnen geweest. Het blijft een aparte ervaring dat je zo van de drukke weg opeens midden in een heel ander stukje China kan staan.

Nadat Meike tussen de middag in de buggy even had geslapen hebben we in een park een bankje opgezocht en wat gegeten. Om 16.00 uur waren we terug op de hotelkamer en Meike leek wel door het dolle heen. Ze draafde heen en weer en moest steeds geweldig schaterlachen. Ze begint ons volgens mij af en toe al een beetje uit te dagen en grenzen op te zoeken. Een heel ander kind dan een dikke week geleden. Of we de echte Meike al hebben gezien weten we nog niet.., (misschien een heel klein stukje ervan),daarvoor zijn we nog veel te kort bij elkaar. Als we thuis zijn nemen we goed de tijd om verder rustig aan elkaar te wennen.


Vanavond hebben we met de hele groep (vier gezinnen) bij een restaurant uit een zgn. hotpot gegeten. In het midden van een ronde tafel stond een grote pan waar bouillon in zit. De pot was in tweeen gedeeld zodat er een milde en een hete variant van de bouillon was. Hierin deden we, uiteraard met stokjes, vlees en verschillende soorten sla. M.a.w: fonduen op zijn chinees. Ik vond het erg lekker.

Ja..., en dan morgen naar huis. Dat wordt weer zelf het ontbijt klaar zetten, eten maken, kamer opruimen...., we zullen het missen. (hahaha). Wilhelm heeft de koffers al gepakt. Tegen elven worden we bij het hotel vandaan gehaald en naar het vliegveld gebracht. Onze vlucht (CZ 345) vertrekt om 14.20 uur en de verwachte aankomsttijd is 18.35 uur. We hebben dus een lange reis voor de boeg. Gek dat het nu dan ook al weer zo ver is om China te verlaten..., maar we zien er erg naar uit.
Meike zal misschien wel raar opkijken dat we nu in het vervolg op één plek zullen zijn. Die denkt wellicht dat wanneer we ergens een aantal dagen zijn geweest, we in een vliegtuig stappen en een ander hotel opzoeken. Dit wordt onderhand haar derde vlucht.

Lieve allemaal.., dit was ons laatste berichtje uit het verre Oosten. De laptop gaat de koffer in. Bedankt voor jullie reacties allemaal.., het was erg fijn om op deze manier contact met elkaar te houden vanuit China tijdens deze bijzondere reis naar onze dochter.

Sneek, here we come.., en we nemen een prachtige oosterse schone met ons mee.

donderdag 2 april 2009

De muur

















Vandaag zijn we naar hetgeen geweest waar je, althans volgens ons, naar toe moet als je in Beijing bent, nl. "the great wall". We hebben ons, samen met de hele fam. Paul, naar een gedeelte laten brengen wat een stuk verder rijden is maar wat volgens de deskundigen een mooier stuk van de muur is. Heenreis zijn we langs "het vogelnest" gereden, het bekende stadion wat gemaakt en gebruikt is voor de olympische spelen. Prachtig om te zien. We zijn daar uit de auto geweest en hebben wat rondgewandeld. Het was erg mooi weer; we hebben de laatste dagen meer zon gezien dan de hele eerste twee weken terwijl de temp. toen stukken hoger was.
Ook toen we bij de muur aan kwamen hadden we nog steeds het zonnetje erbij. Met zijn allen hebben we het eerste stukje afgelegd, daarna is Elvira met Jiang blijven staan. Jiang wilde zelf lopen, maar de combinatie van twee-jarige beentjes en de af en toe hele grote stappen die afgelegd moesten worden, was niet echt een succes. Het bleek het verhaal te worden alla de tien kleine negertjes, want na nog een stuk te hebben geklommen haakten Astrid en Jarno af. Even verderop ben ik met Meike blijven zitten die tot dan toe bij Wilhelm op de nek had gezeten. Mark, Indy en Wilhelm hebben vervolgens nog een heel stuk afgelegd. Het was erg steil maar geweldig om te zien.
In het hotel gekomen hebben we wat gegeten en gedronken en Meike laten spelen. Ze kan zich onderhand zelf een poosje vermaken.., ze holt van de telefoon, naar de blokjes en weer terug. Gisteravond heeft ze (met behulp van Wilhelm) de afstandbediening van de tv ontdekt. Ik denk dat de buren iets minder blij met ons waren toen ze de volumeknop in de gaten kreeg. In de namiddag zijn we met zijn drietjes wezen zwemmen.
Morgen is de laatste dag dat we nog dingen kunnen doen en zien. We willen in ieder geval nog naar "de verboden stad".
Het is inmiddels 23.45 uur. Wilhelm drinkt beneden een biertje en Elvira heeft hier een poos gezeten. We hebben gezellig een hele tijd zitten kletsen. We hebben afgsproken dat we morgenavond met zijn allen gaan eten in een soort chinees fonduerestaurant. Ben benieuwd.
Ik ga de rugzak voor morgen vast inpakken en dan naar bed.
(En wat betreft het kerstverhaal Johan..., dat laat ik met alle liefde aan mem over, die kan dat als de beste.
Gerwine.., nog van harte)


woensdag 1 april 2009

Zijdemarkt










Vandaag naar de zijdemarkt geweest, rond gekeken en spulletjes gekocht. We hebben behoorlijk afgedongen, maar weten zeker dat we nog veel teveel hebben betaald. Ach..., wat dan nog. Daarna samen met Toine en Sonja en hun kids een hapje gegeten. Eerst op straat wat eten gekocht en daarna nog wat bij de Mac Donalds gehaald. Gisteravond hebben we pizza gegeten en vorige week zijn we een keer bij KFC geweest, maar voor de rest hebben we deze afgelopen twee weken met de "plaatselijke pot" meegegeten. (het ontbijt niet mee gerekend want in het hotel is 's ochtens alles te verkrijgen).

Nog een paar dagen en dan stappen we deze reis voor de vierde keer in het vliegtuig, deze keer echter om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het heel plezierig om huiswaarts te keren, lekker op ons eigen stekkie te zijn en jullie allen weer te zien..., aan de andere kant hebben we het gevoel dat we hier tijd te kort komen; we willen nog van alles zien en meemaken in dit bijzondere land waar onze dochter is geboren.