dinsdag 31 maart 2009

Beijing


























Voor het eerst gister geen berichtje van ons. (Bovendien gaat er iets mis met het automatisch toevoegen van de datum bij de berichten. Dus voor de goede (volg)orde: het is vandaag woensdag 1 april en bij deze...,Ciska...gefeliciteerd!).

We zijn inmiddels in Beijing en hadden eerst even geen internet op de kamer, althans dat dachten we..., maar het bleek uiteraard een simpel los kabeltje te zijn. Bovendien was er gisteravond eerst nog van alles te doen; heit moest ergens wat eten scoren, er moesten van allerhande kopieen gemaakt en documenten ingeleverd worden en Meike bleek aan de diarree te zijn.


Gisterochtend om 11.00 uur zijn we uit het hotel vertrokken, hebben alle vissen in de enorme vijver in de hal gedag gezegd en zijn naar het vliegveld van Zhanjiang gebracht waar Wanda ons stond op te wachten. Nog snel een paar foto's van ons vieren laten maken en toen was het tijd om afscheid te nemen. (I don't like saying goodbye.., maar ja.., we moesten weer verder). We hebben e-mailadressen uitgewisseld en beloofd dat we een aantal foto's zullen mailen.

Om 12.15 zijn we, met vertraging, naar Gangsha gevlogen waar we een tussenstop hadden maar er gelukkig niet uit hoefden. Dat scheelde dus weer. Vervolgens kwamen we om 16.30 in Beijing aan. De bagage hadden we vrij snel terug, de buggy bleek echter spoorloos..., maar Petra.., hij is weer terug. Er stond al iemand ons op te wachten samen met Mark en Jarno Paul; want ook de andere drie families met wie we in Guangdong zaten, waren al gearriveerd. Met zijn allen zijn we per bus naar het hotel gebracht.



We hebben vanochtend boodschappen gedaan bij de supermarkt hier om de hoek. Vanmiddag gaan we met de fam. vd Pol en Sonja, Astrid en Jiang Paul naar de zijdemarkt. Meike ligt een tukkie te doen..., heeft ze ook wel nodig na het ronddollen met Wilhelm net(hahaha!); ze had dolle pret en moest steeds erg lachen. Iedere dag begint ze wat meer te ondernemen; ze gaat steeds meer op onderzoek uit en dingen oppakken en bekijken.



Het is hier stukken kouder dan in Zhanjiang en Guangdong. Gister was het 9 graden..., maar zonnig is het wel. Wilhelm was uiteraard(!) gisterochtend in zijn kortebroek vertrokken maar loopt inmiddels ook weer in een lange broek. Meike pakken we goed in want die is deze kou totaal niet gewend. Misschien dat het reizen in combinatie met de kou de diarree veroorzaakt. We weten het niet. Het kwam wel mooi uit dat de vloerbedekking al een bruinige kleur heeft, want toen ik vanochtend, na het samen met haar gedouched te hebben, me omdraaide om een schone luier te pakken, was ze me iets te snel af. Details worden jullie weer bespaard.(hahaha). Ze is niet ziek.., dat is het belangrijkste.., en we proberen haar goed te laten drinken, de ORS vindt ze echter niet om te pruimen.


Dus vanmiddag naar de zijdemarkt om misschien nog wat leuks te kopen, maar om in ieder geval rond te kijken en indrukken op te doen en dan morgen naar "de muur".

Nog even het vervolgverhaal van de tamboerijn. Eerst dachten we dat we hem kwijt waren geraakt, toen dachten we dat de schoonmaakster hem misschien wel onder het bed vandaan had gevist omdat we hem na het ontbijt de volgende dag weer op onze kamer zagen liggen.., maar wat bleek..., we hadden hem toch per ongeluk in de auto laten liggen en onze chauffeur die ons een dag heeft rondgereden (een vriend van Wanda) had hem speciaal terug gebracht. Erg aardig!


















zondag 29 maart 2009

Een beetje rust (maandag 30 maart)

Het is hier 13.00 uur, Meike slaapt en Wilhelm is een blokje om; van de achttiende verdieping hebben we uitzicht op een park(je) waar hij even wilde kijken. Hij heeft nog geprobeerd om via de receptie een fiets te regelen, maar dat is niet gelukt. We willen vanmiddag nog wel een stukje rijden met een zgn. tricycle. Lijkt ons leuk.


Het hotel waar we zitten is super-de-luxe, maar het vorige hotel in Guangdong vonden we gezelliger; we zaten vanochtend alleen in de ontbijtzaal. Bovendien ligt dit hotel niet vlakbij het centrum of leuke straatjes waar je rond kan wandelen. Ook de bedden zijn hier nog weer harder dan dat we inmiddels gewend waren. Wel is het in Zhanjiang veel minder bewolkt/mistig en minder drukkend daardoor; het komt allemaal wat frisser over. Je kunt echt merken dat we in een subtropisch gebied zitten; alles is mooi groen. We hebben gister weer veel palm- en bananenbomen gezien. Op het platteland bij Lianjiang bevinden zich lycheeplantages.


China is echt een land van uitersten. Er zijn hier veel luxe hotels en ontzettend grote winkelcentra/supermarkten die alle dagen van 's ochtensvroeg tot 's avondslaat open zijn (onze gids was erg verbaasd toen ik vertelde dat de winkels bij ons op zondag gesloten zijn)..., maar gister op het platteland hebben we ook echte armoede gezien. Tijdens onze rit naar de vindplaats zijn we een aantal keren gestopt om te filmen/fotograferen. Stonden we echter te lang stil dan werd onze gids Wanda onrustig omdat ze problemen verwachtte omdat de mensen daar geen vreemdelingen gewend zijn.


De chauffeur van gister was geweldig. We hebben heerlijk comfortabel kunnen zitten in zijn mooie VW. Als we wilden stoppen deed hij dat en de tip die we voor hem in gedachten hadden vond hij te veel..., dat moesten we maar aan Meike spenderen zei hij. Het was iemand met een goede baan die met ons meeging als vriendendienst voor Wanda en er niet persé veel aan wilde verdienen. (is hier ook wel anders).

Tijdens de rit had hij een cd op staan met engels- en chineestalige muziek. Onderweg hadden we een opmerking gemaakt dat we het mooi vonden en graag de volgende dag chinese muziek wilde kopen om mee naar huis te nemen. Toen hij ons 's avonds bij het hotel afzette kregen we het cd'tje van hem mee. Erg aardig.

Gisteravond konden we Meike's tamboerijn niet vinden (heit en mem meer in de stress dan Meike zelf..., hahaha), maar ik wist bijna wel zeker dat wanneer hij in de auto was blijven liggen en onze chauffeur 'em had gevonden, hij het bij het hotel had afgegeven. Inmiddels is-ie weer boven water; de schoonmaakster heeft hem ergens gevonden.

We zijn benieuwd wat we in Beijing weer tegen zullen komen..., want daar vliegen we morgen naar toe. We vertrekken om half twaalf en zullen even na vieren aankomen. Het schijnt dat we een tussenstop zullen maken waarbij we het vliegtuig moeten verlaten. Dus dat wordt vanavond weer koffers pakken. Nou ja..., valt wel mee, want het meeste hebben we natuurlijk laten zitten.

Straks gaan we nog met onze gids Wanda op stap. Ze wilde wel eerder komen maar we wilden eventjes wat tijd voor onzelf hebben vanochtend; rustig wakker worden, ontbijten en Meike wat laten spelen (ze begint heel langzaamaan wat speelgoed te ontdekken en er mee "om te prusten"), zonder gelijk weer een tijdschema te hebben omdat we weg moeten. Even een moment van rust na de enerverende dag van gister.

Meike slaapt goed. In het tehuis beaamden ze dat...,het is een echte slaapkop. Ze vertelden ook dat ze van muziek houdt en dan af en toe flink met haar heupen kan wiegen. Nou..., dat hebben we nog niet mee mogen maken, maar Wilhelm kan zich er nu al op verheugen; die houdt wel van een paar wiebelende vrouwebillen. Zeker als die van zijn dochter zijn.

Veel spek zit er niet op die billen; ze ziet er goed maar is niet mollig. Vanochtend heeft ze op de weegschaal gestaan en woog zo'n 10 kilo. Met het eten gaat het wat op en neer, dan een goede eetlust, dan weer wat minder. We proberen een beetje een slaap- en eetritme aan te houden, maar dat valt niet altijd mee, zeker niet tijdens het reizen en zo'n dag als gister. Daar moeten we thuis maar mee aan de slag.



Nou mensen..., dat viel deze keer best wel mee toch? Geen uitgebreide verhalen over plas- en poepluiers.., die we overigens wel hebben gehad. (gelukkig niet tijdens de taxirit want dan was het een lange reis geweest!)

Naar het tehuis (zondag 29 maart)













Waar te beginnen om het verhaal van vandaag te vertellen? Een dag die ons altijd bij zal blijven als heel bijzonder en ontroerend.
Het was vanochtend vroeg op; om 8.30 stonden we met zijn drietjes in de lobby van het hotel te wachten op Wanda en haar vriend. Met een kofferbak vol met luiers, want die wilden ze in het tehuis graag hebben, zijn we richting Lianjiang gegaan, wat ongeveer een uur rijden is. Daar aangekomen stond ergens op de hoek van de straat een andere vriend die, op zijn brommer, het laatste stukje voor ons uit ging rijden richting het tehuis.
We hebben daar de verzorgsters ontmoet (ook diegene die we maandag bij "de overdracht" hadden getroffen), de directeur, de onderdirecteur en een soort manusje-van-alles. Het verhaal van deze laatste man was wel heel bijzonder; hij was nl. het eerste kind wat in het tehuis was gekomen, inmiddels getrouwd en samen met zijn vrouw (één van de verzorgsters van Meike) werkzaam in het tehuis. Hun zoontje was er ook en die had wel eens met Meike gespeeld.
Het waren allemaal geweldig aardige mensen, het was erg gemoedelijk maar ook een beetje rommelig. Onze gids had dit nog nooit meegemaakt en de directeur was een zeer vriendelijke man maar nam geen initiatief met betrekking tot het hele gebeuren. Dus we moesten noodgedwongen zelf de leiding wat nemen. We hebben veel vragen gesteld om zo veel, als mogelijk is, aan de weet te komen. Dit hele gebeuren is door onze chauffeur, met dank aan het statief van Toine, gefilmd. We kregen allemaal lekker fruit te eten en de directeur vroeg of we straks met hen wilde lunchen. En natuurlijk wilden we dat.
We mochten niet in het slaapzaaltje filmen/fotograferen, maar wel zien waar Meike geslapen heeft. We hebben er rond mogen lopen en het was zeer aangrijpend om de kindertjes daar in hun bedjes te zien; ik had ze allemaal wel mee willen nemen.
De reactie van Meike op het hele gebeuren was dat ze alleen maar door ons vast gehouden wilde worden, ze wilde absoluut niet rondlopen.., strekte dan gelijk haar armen uit om door ons te worden opgetild.
We hebben gelunched in een restaurant verderop in de stad. Wij gingen samen met onze gids en de chauffeur met de auto er na toe. Er reden vier brommers voor ons uit; de directeur samen met de onderdirecteur, twee verzorgers, het getrouwde stel wat allebei in het tehuis werkt én de vriend-van-de-vriend-van de gids. Het was een hele optocht!
In het restaurant hebben we dus met een hele groep (ook de manager van het restaurant schoof aan) gegeten. Zoals het in China dan gewoonte is, zit je aan een grote ronde tafel met ronddraaiend plateau waar steeds meer eten op wordt gezet, wat we uiteraard met stokjes hebben proberen op te eten.
Meike had de hele ochtend nog geen geluid laten horen...tot het moment dat we klaar met eten zijn, we opstapten ze plots een beetje begon te zingen. Wat was dat mooi!
Na het eten hebben we van iedereen afscheid genomen behalve de onderdirecteur die bij ons in de auto is gestapt en mee gegaan is naar de vindplaats. Het was een zeer slechte weg er naar toe..,maar heel bijzonder om de omgeving te zien en natuurlijk heel speciaal om op die ene plek te zijn. Dan gaat er echt wel wat door je heen.
We hebben bij het tehuis wat grond meegenomen. Bij de poort bij de ingang van het tehuis staat een grote boom die vruchten draagt. (ik ben de naam even kwijt, maar ze waren erg lekker). We hebben daar een blaadje van afgehaald. Op het moment dat we bij de boom vandaan liepen en de directeur net had verteld dat de vruchten die er aan hingen nog niet rijp genoeg waren, viel er eentje af. Grote hilariteit en er werd geroepen dat dat "een goed teken" moest zijn. We hebben uiteraard de vrucht meegenomen, net als alle andere fruit dat we kregen aangeboden plus het kommetje rijst dat overbleef in het restaurant en waarvan de verzorgsters zeiden dat Meike dat zo graag lust en dus mee moest.
Jongens...,wat een bijzondere dag waarop we veel hebben meegemaakt.
We hebben lieve, hartelijke mensen ontmoet wat ons een heel goed gevoel heeft gegeven.










































zaterdag 28 maart 2009

Zhanjiang










Uitgezwaaid door broer en zus Paul zijn we begin van de middag samen met Angela naar het vliegveld van Guangzhou vertrokken. Daar aangekomen schoot onze gids in de stress omdat de vlucht niet vermeld werd. In een behoorlijke draf zijn we over het vliegveld gesneld waar toch bleek dat het allemaal wel klopte. Gelukkig maar. We hadden nog een half uurtje over voor we aan boord konden gaan en dat hebben we benut voor een plaspauze en het eten van een broodje.

Om drie uur stegen we op en een uur later waren we in Zhanjiang. Terwijl we over de landingsbaan taxieden zag ik langs de baan een aantal mensen op het veld werken. Zhanjiang heeft een heel klein vliegveld dus onze koffers hadden we snel terug. Een jongeman in een "picolo-achtige"outfit stond ons al op te wachten met een bord met onze naam erop. Onze gids bleek ernaast te staan; een dame met de naam Fu Rong (engelse naam is Wanda).

Het hotel is erg luxe. Beneden in de hal bevindt zich een vijver waar behoorlijke grote vissen in zwemmen. De etage's zijn daar omheen gebouwd zodat je vanaf de balustrades uitzicht hebt op de vijver. Tijdens onze ronde vanavond om de boel een beetje te verkennen en voor morgen in ieder geval te weten waar we ontbijt kunnen halen, raakten we al verzeild in de karaokezaal. Verderop bleek een trouwfeest te zijn. (al een beetje zenuwachtig.., Yke en Wendy?!).


Op dit moment zit ik, in een bijna donkere kamer, dit bericht te schrijven en sluipt Wilhelm zo stil mogelijk rond om de spullen voor morgen te pakken. Om 8.30 worden we door Fu Rong en een vriend van haar opgehaald die ons rond zal rijden. We gaan naar de vindplaats en het tehuis. Een spannende en heel bijzondere dag wordt het dus morgen. Voor ons alledrie. We zijn heel benieuwd hoe ons meisje zal reageren.
Zo langzamerhand komt ze een beetje "los". We hebben nog geen schaterlach gehoord, maar sinds vanmiddag krijgen we af en toe wel een brede glimlach van oor tot oor te zien. Met name samen ronddraaien vindt ze geweldig. In het vliegtuig ging het ook prima. Tijdens het opstijgen moest ze even huilen. Wilhelm heeft haar toen op schoot genomen en daar heeft ze bijna de hele vlucht geslapen. Wat verder vandaag opviel, is dat ze bang werd toen Fu Rong later bij ons op de hotelkamer kwam. Ze wilde alleen maar door één van ons worden vastgehouden en we moesten niet te dicht bij onze gids komen. Dat vond ze absoluut niet prettig.
We hadden vanavond ook nog een aantal spannende momenten omdat één van onze koffers met geen mogelijkheid open wilde. (en we hadden echt wel de goede code Bart!). Op de foto staan twee man van het personeel.., op een gegeven moment waren ze echter wel met zijn zessen. Het was eigenlijk best wel hilarisch.., maar wat waren we blij dat-ie uiteindelijk openging.
Nou mensen, wij zeggen hier welterusten.



















vrijdag 27 maart 2009

Kort bericht

Dag allemaal,

hier een heel kort berichtje uit China, vanwege het simpele feit dat het inmiddels al 23.00 uur is en vanavond, in ieder geval zo veel als mogelijk is, de koffers weer gepakt moeten worden om dat we morgen met zijn drietjes naar Zhanjiang vliegen. We hebben net van Angela gehoord dat we in plaats van maandag zondag al naar het tehuis gaan.
Meike heeft vandaag voor het eerst gepoept (daar gaan we weer...hahaha) en nooit geweten dat je zo enthousiast kan zijn over een poepluier. Maar goed..., het werd dan ook wel tijd na vier dagen.
Met mij gaat het wel goed hoor mem..., wel een kilo eraf maar thuis maar aan de brinta dan komt het wel weer goed. Bij de fam. Paul waren er geloof ik ook al wat problemen met het maag- darmstelsel.
Vandaag zijn we met zijn drietjes op pad geweest en hebben China weer op heel verschillende manieren gezien. Maar daar vertel ik later over.......eerst de koffers pakken.

(En Willem......, ik bedoelde niet de kippe(n?)pootjes zoals wij die kennen.., maar de "voetjes/tenen" zeg maar. Ja.., hoe zeg je dat? Ach.., je snapt vast wel wat ik bedoel).

donderdag 26 maart 2009

Naar de zoo












Vandaag hadden we de eerste dag voor ons zelf. Een dag begint hier met, uiteraard, ontbijt in het restaurant. Meike dacht daar anders over; in het restaurant zitten is leuk, maar ontbijten "ho maar!" Mevrouw had geen zin en hield de mond mooi dicht of de kleine beetjes die er al in kwamen werkte ze er snel weer uit. Drinken wilde ze gelukkig wel. Ze was echter vanochtend wat in minder goede doen; het was te merken dat ze moe was. Nadat we lekker in bad hadden gezeten en ze nog wat had gedronken heeft ze van 11.30 tot 13.30 weer geslapen. Ook ik heb eventjes platgelegen want mijn maag is nog steeds van slag. Lang leve de ORS en de koekjes van Toine en Sonja! Het ontbijt hier in het hotel is super..., Wilhelm zit net als de chinezen 's ochtends al aan het warme eten. Eergisteravond was het net alsof ik met een chinees in bed lag...., hij krijgt door alle kruiden al net dezelfde geur. Ik hou het liever bij een broodje, thee en (ze hebben hier heerlijk) fruit.
Na het middagdutje hebben we de rugzak gepakt en zijn we naar de Guangzhou Zoological Garden gegaan, oftewel de dierentuin. Hier hebben we heerlijk rondgewandeld en van alles gezien. Het is een mooi, ruim opgezette dierentuin. Erg leuk. Helaas waren de panda's niet te zien. Wellicht waren ze binnen...,misschien krijgen we in Beijing nog een herkansing. We zien het wel. Ik werd nog bijna in mijn kont gebeten door één of andere zwaan toen ik te dichtbij de afrastering kwam. Ik stond er gehurkt met de rug naar toe om Meike even goed in de buggy te zetten, toen ik opeens een snavel tegen mijn bil voelde. Brutale dieren hier!
Teruggekomen hebben we in het hotel gegeten. Meike heeft heerlijk rondgeprutst met haar eten, want zelf doen is het motto sinds vandaag. Dus dat betekent veel geklieder, maar dat maakt allemaal niks uit; ze heeft eindelijk weer lekker gegeten en zat er duidelijk van te genieten. Op de eerste poepluier zitten we nog te wachten en dat wordt nu onderhand ook wel tijd, want dat moet niet te lang gaan duren).
Voor de rest is ze nog erg rustig. Ze zal niet uit zichzelf speelgoed pakken en er mee gaan spelen. Ons meisje moet nog erg wennen. En daar nemen we dan ook alle tijd voor. Vanavond hebben we weer lekker samen in bad gezeten en daarna heb ik haar met bodylotion gemasseerd. Ze vond het heel lekker en bleef me steeds aankijken en met haar pikzwarte oogjes volgen.
Wilhelm maakt op dit moment (22.45 uur) een ommetje en gaat met Angela, die hier vanavond was, en misschien nog meer heren, morgenavond naar een typisch (lawaaiig) theehuis. Ze drinken hier, met veel lawaai, van 's ochtendsvroeg tot in de nacht, thee en dat schijnt typisch kantonnees te zijn.
De fam. Paul is vandaag met Angela naar het tehuis geweest. Hopelijk treffen we ze morgen om de verhalen te kunnen horen. En volgens mij gaan Toine en Sonja met de kids (Anne en Tom) morgen naar het tehuis.
Wij pakken zaterdag onze koffers om met zijn drietjes naar Zhanjiang te vliegen. Ik ben benieuwd hoe dat met Meike gaat. Het is gelukkig geen lange vlucht; zo'n 50 min. ongeveer dus dat komt vast goed. We zullen daar een andere gids krijgen want Angela gaat niet met ons mee. Ik moet zeggen dat het een geweldige meid is met veel humor. We hebben net gezellig zitten praten en buiten alle officiele zaken om is ze bereid om nog van alles voor je te doen. Bovendien wil ze Wilhelm nog kippepootjes laten eten! Nou ja..., er zullen hier wel vreemdere dingen op het menu staan.
Beste allemaal...., de groetjes vanuit China en oant moarn!


woensdag 25 maart 2009

Chinees paspoort



Hiernaast een foto die gemaakt is tijdens een taxirit. Meike en ik zitten hier samen met Natascha en haar dochter Mei achterin terwijl Wilhelm voorin zit. We hebben gewinkeld en nog wat kleertjes gekocht. Maat 86 was leuk bedacht maar is over het algemeen toch wel te groot. Onze meid is nog maar "in lyts tenger wyfke". Maar ach..., hier en daar rollen we wat mouwtjes en pijpjes op en dan komen we een heel end. Vandaag heeft ze het bruine pakje van Anne Mare aan gehad en dat zit prima. Wel een shirtje eronder want het is hier kouder als in het begin. Bovendien zijn Chinese kinderen gewend om dik aangekleed te worden en Meike komt uit Lianjiang wat nog een stuk zuidelijker ligt en waar het vaak nog wat warmer is dan hier.

Vanochtend ontbeten in het hotel samen met de fam. Paul. Zij hebben een zoontje; Jiang, die een paar maand ouder is als Meike. Ook de andere twee families zaten in de ontbijtzaal. Vanmiddag moesten we ons melden op het politiebureau voor Meike's paspoort. Ook dat is weer geregeld en morgen hebben we daarom voor het eerst een dagje helemaal voor ons zelf. We proberen goed het slaap- en eetritme aan te houden tussen het plegen van alle formaliteiten door.

Meike ligt nu weer in haar bedje. Het eten ging vanochtend en vanmiddag goed maar vanavond had ze er geen zin. We hebben een paar dingen geprobeerd maar ze weigerde haar mond open te doen of het kwam er weer uit. Drinken ging wel goed. Het fenomeen anti-lekbeker kent ze niet dus we hebben er maar een gewone tuitbeker van gemaakt. Onderhand krijgt ze een beetje in de gaten hoe ze die vast kan houden en hoe het werkt. Voor de rest is het (nog) geen druktemaker..,ze is vnl. aan het observeren, vooral als we onderweg zijn heeft de omgeving haar volle aandacht. Ze vindt het leuk om buiten te zijn én om te wandelen.

Voor zover de berichtgeving uit China.

(mem..., hoe gaat het met je voet en wordt je nog steeds zo lekker verzorgd door heit?)

dinsdag 24 maart 2009

De tweede dag met zijn drietjes



(familiefoto en foto met één van de verzorgsters)


Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes!

Hier zit ons tweede dag er met zijn drietjes er bijna op.
Meike ligt lekker in haar bedje te slapen en ook al ze niet slaapt ligt ze te duimen of wat met haar handjes te draaien. Komt ze uit bed, dan is ze de draad iedere keer weer even kwijt; elke keer moet ze opnieuw wennen aan de nieuwe omgeving en situatie. Eén van ons twee laat haar dan tegen de borst aan liggen en zo stilletjes aan komt ze dan weer bij.
Gisteravond wilde ze niet eten maar vanochtend gelukkig wel. Bij moeders was het wat anders want toen die de rijstepap rook (en dat is echt geen rijstpap zoals wij die kennen!) kwam het eten er bij haar weer uit. De sappige details zal ik jullie besparen (haha)..., ondertussen zit er weer wat in en trekt alles weer bij.

We moesten om 9.30 uur klaar staan omdat we om 10.00 uur wederom een afspraak hadden bij het registratie-kantoor voor de nodige formaliteiten. Er wordt dan van je verwacht dat je er op je paasbest uitziet, dus dat doe je dan maar. Wilhelm hoefde bij zijn pak gelukkig geen stropdas te dragen en dat scheelde weer mooi bij deze temperaturen. Alhoewel het vandaag een stuk minder warm was dan voorgaande dagen. Het was dan ook iets minder benauwd. Ondanks de hitte van boven de dertig gr. hebben wij hier nog geen zon gezien; het is iedere dag zwaar bewolkt en heeft ook al even geregend. Ach..., het maakt niet uit..., ons zonnetje ligt op dit moment bij ons op de kamer in haar bedje.
Bij het registratie-kantoor is een zgn. familiefoto gemaakt en zijn we tweemaal geintervieuwd. Eénmaal door de notaris; een alleraardigste dame die slecht engels sprak maar wel met ons op de foto wilde toen we dat vroegen en wie ons het andere intervieuw afnam hebben we werkelijk geen flauwe notie van. Officieel heet het een intervieuw maar het waren enkel maar wat vragen te beantwoorden en was vrij snel klaar.

Daarna terug naar het hotel waar het voor Meike tijd was om te eten en haar middagdutje te doen. (Heit en mem hebben maar even mee gedaan).

Meike moet uiteraard nog erg wennen maar zoekt ons wel op als ze verdrietig is...., wil dan vast gehouden worden en laat zich troosten. Van knuffels moet ze niks hebben.., die is ze niet gewend en kunnen de eerste tijd dus weer de kast in maar komen vast en zeker later wel weer aan bod. Een plastic badeendje en een kleine tamboerijn zijn haar grootste schatten.

Wat ze ook leuk vindt is om te wandelen en dan heeft ze de pas er aardig in! De tamboerijn moet dan zeker mee en hoe leuker ze het vindt hoe meer ze er mee rammelt. Heel voorzichtig komen dan af en toe de eerste lachjes. Ook begint ze dan wat geluidjes te maken. In bad gaan vindt ze ook heerlijk.
Ja..., jullie zien het...., ons leven is drastisch veranderd. De verhalen gaan op dit moment vnl. alleen over voeden, baden en middagdutjes. (hahaha!)

Mensen.., nogmaals bedankt voor jullie reacties; het is erg mooi om te lezen.

Erik en Jantje.., we hebben jullie groeten aan Angela overgebracht en na enige uitleg en jullie verhaal over de hele taxirit gedaan te hebben, wist ze precies wie jullie waren. En voor Jelmer en Marije.., van harte gefeliciteerd; we nemen er eentje op!



maandag 23 maart 2009

Meike is bij ons

Even een kort berichtje uit het verre Oosten;

Eindelijk was het zo ver! We moesten tot vanmiddag twee uur wachten voordat we naar het registratie kantoor gingen waar het een drukte en kabaal van jawelste was. De andere drie kinderen waren er al maar Meike nog niet. Zij moest dan ook van ver komen, Lianjiang is minstens vijf uur rijden vanaf Guangzhou. (wat overigens 12 miljoen inwonders heeft Koen...,je bent in ieder geval een oplettende lezer..hahaha!).
We waren nog aan het filmen en fotograferen bij de andere stellen toen opeens gemeld werd dat Meike er ook was.., Angela heeft snel de videocamera overgenomen en een paar tellen later had ik haar al op mijn arm. In het begin moest ze even huilen. We hebben vervolgens een iets minder druk stukje opgezocht om met zijn drieen even rustig te kunnen zitten. We hebben via Angela met de verzorgster kunnen spreken. Veel tijd was daarvoor echter niet, maar we gaan gelukkig nog naar het tehuis in Lianjiang waar we hopelijk nog veel vragen kunnen stellen.

Op de hotelkamer aangekomen heeft ze eerst flink wat gedronken.., ze had erg dorst van de lange reis. De rijstepap die ze volgens de info iedere dag zou moeten hebben wilde ze niet hebben. (ik vond het zelf ook niet te pruimen). Ze wilde alleen maar dat ik haar vast hield. Na een poosje is ze tegen Wilhelm´s borst in slaap gevallen en heeft ze een uurtje geslapen op ons bed. Natuurlijk moe van alle indrukken en vreemde dingen.

Op dit moment ligt Meike in haar `eigen`bedje...., slaapt nog niet maar ligt lekker rustig op haar duim te sabbelen.

Wilhelm is net naar Angela toe met de nodige documenten en morgenvroeg moeten we weer terug naar het registratie kantoor voor de nodige plichtplegingen. Daarna hebben ik vast tijd om meer te vertellen, dus voor nu laat ik het zo even.
Maar het gaat hier goed en we zijn natuurlijk dolgelukkig met onze meid!

zondag 22 maart 2009





We zijn vandaag eerst naar de Chen Clan Academy geweest en daarna naar de Six Banyan Threes Temple. Samen met onze gids Angela en de rest van de groep. Angela heeft ons eerst rondgeleid en daarna hadden we zelf de tijd om rond te wandelen. Vanaf de tempel is de groep met het busje weer terug gebracht naar het hotel en zijn Wilhelm en ik alleen verder gegaan. Wij hebben een taxi genomen en zijn eerst naar de Pingquin markt gegaan. Dit is een grote markt met vnl. heel veel soorten kruiden en specerijen. Sommige waren te herkennen maar veel dingen ook niet. De verhalen over de dieren die daar oa. voor op het menu verkocht zouden worden bleken niet (meer) te kloppen. (wellicht gebeurd dit onderhand op andere plekken). Ik had al tegen Wilhelm gezegd dat wanneer we zielig kijkende poesjes tegen zouden komen ik er weer vandoor zou gaan. Maar behalve (dode) slangen, hebben we die gelukkig niet gezien.

Vanaf de markt zijn we te voet naar Shamian Island gegaan. Shamian Dao is een eilandje in de Pearl River waaraan Guangzhou is gelegen. Hier varen tussen de veerponten oude vissersboten. Het was hier heerlijk rustig in vergelijking tot de rest van de stad. Want in een stad met 18 miljoen mensen is er verkeer en herrie genoeg.

Wat grapppig is om te zien is wat er zo allemaal per fiets vervoerd wordt. Van alles wordt er op en aan vastgebonden. Soms wordt het zo hoog opgestapeld dat het een wonder is dat het allemaal blijft zitten.
En ja..., dan is het morgen eindelijk zover dat we Meike zullen zien. We hebben vanochtend nog een kinderbedje geregeld want die waren ze vergeten om op onze kamer te zetten.
Toen we donderdagnacht onderweg naar China waren heb ik in het vliegtuig een beetje gelezen. Ik had een nieuw boek gekocht van Nicci French. De eerste regels waren als volgt: "Er zijn van die momenten dat je leven ingrijpend veranderd; je hele leven valt uiteen in twee perioden: de tijd ervoor en die erna......." Ik vond het wel heel toepasselijk.

Nog één nachtje slapen. Spannend!


























































zaterdag 21 maart 2009

Guangzhou verkennen


Vandaag hebben we na het ontbijt met zijn tweeën Guangzhou verkent. Althans..., een héél klein stukje ervan want Guangzhou is de op drie na grootste stad van China en telt zo'n 12 miljoen inwoners. Er zijn hier grote verschillen te zien..., krotten van huizen/flatjes staan hier soms naast hypermoderne hoge flatgebouwen.

Het was even zoeken maar we vonden op een gegeven moment een aantal leuke straatjes met kleine winkeltjes en stalletjes en een markt. Ook werd er op een pleintje één of andere medische keuring gedaan. Bijzonder om te zien. Wat verder opvalt is dat bijna op iedere hoek van de straat er een bank te vinden is. Bijzonder.

Tussen de middag hebben we onze gids Angela ontmoet. Een Chinese die uit Beijing komt. Samen met haar zijn we met zijn allen boodschappen gaan doen voor de vier kinderen die maandag bij ons komen. Ook heeft zij vertelt hoe het schema er voor de rest van de week er ongeveer uit gaat zien. Vervolgens zijn we in de namiddag met de hele groep uit eten geweest. En we hebben uiteraard met stokjes gegeten! Gelukkig stonden de levende kikkers die we in de supermarkt zagen niet op het menu.

Morgenvroeg gaan we de Six Bayan Pagode en de Chen Clan Academy bezichtigen.

Wat het weer betreft: het is hier de hele dag zwaar bewolkt geweest, warm en erg klam. De avond valt hier snel in dus het is hier vroeg en snel donker.
Wilhelm trekt op dit moment een paar baantjes in het zwembad wat zich (in de buitenlucht) op de vijfde verdieping bevindt. (Mij niet gezien want het water schijnt nogal koud te zijn).

Oant moarn!






vrijdag 20 maart 2009

Gearriveerd

We zijn in China!

Donderdagavond zijn we uitgezwaaid door heit en mem de Haas en tot onze grote verbazing ook nog door Johan en Maaike die onverwachts op Schiphol stonden.

Om 21.25 zijn we vertrokken voor de eerste 7800 km. naar Beijing waar we omstreeks om 14.00 chinese tijd aankwamen. Daar zijn we het vliegtuig uitgeweest om daarna om 16.20 onze reis te vervolgen naar Guangzhou. Hier kwamen we aan om ongeveer 19.30 en toen was het nog zo'n 27 graden!
Een behoorlijke lange reis..., en wat zijn we (m.n. Wilhelm) blij dat we pearl-klasse vliegen; we zitten behoorlijk ruim en het eten is super.

Om 21.00 waren we eindelijk in het hotel. Inchecken, koffers uitpakken én douchen. We zijn net nog wat wezen drinken bij onze mede-chinagangers die opdezelfde verdieping zitten en dan is "het oogies dicht en koeze maar".

(En omdat het hier nu al 24.00 is geweest en dus al zaterdag is: broer konijn.., van harte en nog vele jaren!!!)

woensdag 18 maart 2009

Nog één nachtje.......

Morgen reizen we af. De laatste spullen zoeken we bijelkaar en de koffers zijn grotendeels gepakt. Nog één nachtje slapen en dan gaan we naar het verre China. We zien er inmiddels erg naar uit. Het wachten heeft nu lang genoeg geduurd. Het is tijd voor actie! China...en Meike, here we come!

We hebben (ook weer) de afgelopen dagen veel reacties en lieve wensen gekregen per email, per post, per telefoon, per sms en als reactie op deze site. Bedankt daarvoor allemaal.
Het is hartverwarmend om te weten dat veel mensen met ons meeleven.

We houden jullie op de hoogte en ons volgende berichtje zal vanuit het verre Oosten komen.

maandag 9 maart 2009

Vluchtgegevens

Nog ruim een week en dan reizen we af naar China. Het is nu definitief want vandaag hebben we bericht ontvangen dat onze travel aprovement binnen is. Met andere woorden; China heeft bij deze toestemming gegeven dat we daar inderdaad naar toe mogen. Dus het wordt nu tijd om de laatste voorbereidingen te treffen en de hoogste tijd om dan eindelijk straks naar onze meiske toe te gaan. Spannend..., maar ook heel geweldig dat het dan na zo lang wachten bijna zover is.

We vertrekken donderdagavond 19 maart met vlucht CZ 346 om 21.25 uur vanaf Schiphol en de verwachting is dat we, na een tussenstop in Beijing te hebben gemaakt, vrijdagavond 20 maart om 19.05 uur chinese tijd in Guangzhou aan zullen komen.
Terugreis zal zijn op zaterdag 4 april met vlucht CZ 345 om 14.20 uur vanaf Beijing met verwachtte aankomsttijd in Amsterdam van 17.40 uur.

De gegevens van de binnenlandse vluchten (Guangzhou-Zhanjiang en Zhanjiang-Beijing) hebben we nog niet.