Het is hier 13.00 uur, Meike slaapt en Wilhelm is een blokje om; van de achttiende verdieping hebben we uitzicht op een park(je) waar hij even wilde kijken. Hij heeft nog geprobeerd om via de receptie een fiets te regelen, maar dat is niet gelukt. We willen vanmiddag nog wel een stukje rijden met een zgn. tricycle. Lijkt ons leuk.
Het hotel waar we zitten is super-de-luxe, maar het vorige hotel in Guangdong vonden we gezelliger; we zaten vanochtend alleen in de ontbijtzaal. Bovendien ligt dit hotel niet vlakbij het centrum of leuke straatjes waar je rond kan wandelen. Ook de bedden zijn hier nog weer harder dan dat we inmiddels gewend waren. Wel is het in Zhanjiang veel minder bewolkt/mistig en minder drukkend daardoor; het komt allemaal wat frisser over. Je kunt echt merken dat we in een subtropisch gebied zitten; alles is mooi groen. We hebben gister weer veel palm- en bananenbomen gezien. Op het platteland bij Lianjiang bevinden zich lycheeplantages.
China is echt een land van uitersten. Er zijn hier veel luxe hotels en ontzettend grote winkelcentra/supermarkten die alle dagen van 's ochtensvroeg tot 's avondslaat open zijn (onze gids was erg verbaasd toen ik vertelde dat de winkels bij ons op zondag gesloten zijn)..., maar gister op het platteland hebben we ook echte armoede gezien. Tijdens onze rit naar de vindplaats zijn we een aantal keren gestopt om te filmen/fotograferen. Stonden we echter te lang stil dan werd onze gids Wanda onrustig omdat ze problemen verwachtte omdat de mensen daar geen vreemdelingen gewend zijn.
De chauffeur van gister was geweldig. We hebben heerlijk comfortabel kunnen zitten in zijn mooie VW. Als we wilden stoppen deed hij dat en de tip die we voor hem in gedachten hadden vond hij te veel..., dat moesten we maar aan Meike spenderen zei hij. Het was iemand met een goede baan die met ons meeging als vriendendienst voor Wanda en er niet persé veel aan wilde verdienen. (is hier ook wel anders).
Tijdens de rit had hij een cd op staan met engels- en chineestalige muziek. Onderweg hadden we een opmerking gemaakt dat we het mooi vonden en graag de volgende dag chinese muziek wilde kopen om mee naar huis te nemen. Toen hij ons 's avonds bij het hotel afzette kregen we het cd'tje van hem mee. Erg aardig.
Gisteravond konden we Meike's tamboerijn niet vinden (heit en mem meer in de stress dan Meike zelf..., hahaha), maar ik wist bijna wel zeker dat wanneer hij in de auto was blijven liggen en onze chauffeur 'em had gevonden, hij het bij het hotel had afgegeven. Inmiddels is-ie weer boven water; de schoonmaakster heeft hem ergens gevonden.
We zijn benieuwd wat we in Beijing weer tegen zullen komen..., want daar vliegen we morgen naar toe. We vertrekken om half twaalf en zullen even na vieren aankomen. Het schijnt dat we een tussenstop zullen maken waarbij we het vliegtuig moeten verlaten. Dus dat wordt vanavond weer koffers pakken. Nou ja..., valt wel mee, want het meeste hebben we natuurlijk laten zitten.
Straks gaan we nog met onze gids Wanda op stap. Ze wilde wel eerder komen maar we wilden eventjes wat tijd voor onzelf hebben vanochtend; rustig wakker worden, ontbijten en Meike wat laten spelen (ze begint heel langzaamaan wat speelgoed te ontdekken en er mee "om te prusten"), zonder gelijk weer een tijdschema te hebben omdat we weg moeten. Even een moment van rust na de enerverende dag van gister.
Meike slaapt goed. In het tehuis beaamden ze dat...,het is een echte slaapkop. Ze vertelden ook dat ze van muziek houdt en dan af en toe flink met haar heupen kan wiegen. Nou..., dat hebben we nog niet mee mogen maken, maar Wilhelm kan zich er nu al op verheugen; die houdt wel van een paar wiebelende vrouwebillen. Zeker als die van zijn dochter zijn.
Veel spek zit er niet op die billen; ze ziet er goed maar is niet mollig. Vanochtend heeft ze op de weegschaal gestaan en woog zo'n 10 kilo. Met het eten gaat het wat op en neer, dan een goede eetlust, dan weer wat minder. We proberen een beetje een slaap- en eetritme aan te houden, maar dat valt niet altijd mee, zeker niet tijdens het reizen en zo'n dag als gister. Daar moeten we thuis maar mee aan de slag.
Nou mensen..., dat viel deze keer best wel mee toch? Geen uitgebreide verhalen over plas- en poepluiers.., die we overigens wel hebben gehad. (gelukkig niet tijdens de taxirit want dan was het een lange reis geweest!)