zondag 5 april 2009

Terug op nederlandse bodem
















Sinds gisteravond staan we weer met onze voeten op nederlandse bodem.
Het was een lange vlucht maar onze meid deed het prima. Het toilet vond ze echter maar niks.., daar was het huilen geblazen. Maar ja..., tijdens een vlucht van zo'n tien uur kom je echt niet onder een paar toiletbezoekjes uit. Ze heeft aan het begin én aan het eind van de reis een uurtje geslapen en voor de rest vnl. bij ons op schoot gezeten.

Op schiphol aangekomen moesten we eerst op de koffers wachten voor we naar de familie en vrienden konden die ons al op stonden te wachten met ballonnen en spandoeken. We zagen ze al achter de glazen wand staan en alhoewel het met de koffers vrij snel ging, duurde het ons uiteraard veel te lang voordat we elkaar echt konden spreken. Fijn om iedereen weer te zien.

We zijn met zijn drietjes naar huis gereden in onze eigen auto die door de vrienden mee naar Schiphol was genomen. De achterramen waren leuk versierd met plakplaatjes. Meike zette het op een brullen toen ze in het autostoeltje moest. We hebben al heel wat kilometers met haar in taxi's en bus gezeten, maar dan zat ze bij ons op schoot dus het stoeltje was weer een nieuw fenomeen. Het protest duurde echter niet lang en een poosje later viel ze in slaap.

In ons huis stonden bloemen en waren slingers opgehangen door heit en mem de Haas, de buren en de vrienden. In de koelkast vonden we lekkere dingen waaronder een welkomsttaart van de buren met een foto van Meike er op. Hij was zo mooi dat ik het bijna zonde vond om 'em op te eten, maar volgens Wilhelm was het nog meer zonde om hem níet op te eten(!). Vanochtend hadden we dus wat lekkers bij de koffie en hebben we met zijn drietjes kadootjes uitgepakt en alle kaarten bekeken.

Na een onrustige nacht van Meike (en dus ook voor ons) gaat het vandaag prima. 's Ochtends moet ze altijd erg op gang komen (ach..., dat zijn er hier meer) en kan ze eerst heel stil zijn. Op dit moment echter rent ze lachend de kamer op en neer en heeft veel lol met zichzelf voor de spiegel.

Jongens..., bedankt allemaal voor jullie kaarten, kado's, bloemen, slingers, taart én komst op Schiphol. We vonden het erg mooi en het is fijn om later aan Meike te kunnen vertellen hoe welkom ze niet alleen vbij ons, maar ook bij jullie was.

vrijdag 3 april 2009

Laatste dag in Beijing
















Het was onze laatste dag in Beijing die we benut hebben om het "plein van de hemelse vrede" en "de verboden stad" te bezoeken. Ook zijn we naar een zgn. hutong geweest en hebben ons daar rond laten rijden in een riksja. Onze gids sprak maar een klein beetje engels, dit i.t.t. de taxichauffeur van vanochtend met wie we een geanimeerd gesprek hadden. Een hutong is een ommuurde, traditionele woonwijk, van zo'n 700 jaar oud, waar (in dit geval?) mongoolse mensen wonen die erg arm zijn. Er zijn hele smalle straatjes. We zijn een aantal keren uit de riksja gestapt en met onze gids ergens naar binnen geweest. Het blijft een aparte ervaring dat je zo van de drukke weg opeens midden in een heel ander stukje China kan staan.

Nadat Meike tussen de middag in de buggy even had geslapen hebben we in een park een bankje opgezocht en wat gegeten. Om 16.00 uur waren we terug op de hotelkamer en Meike leek wel door het dolle heen. Ze draafde heen en weer en moest steeds geweldig schaterlachen. Ze begint ons volgens mij af en toe al een beetje uit te dagen en grenzen op te zoeken. Een heel ander kind dan een dikke week geleden. Of we de echte Meike al hebben gezien weten we nog niet.., (misschien een heel klein stukje ervan),daarvoor zijn we nog veel te kort bij elkaar. Als we thuis zijn nemen we goed de tijd om verder rustig aan elkaar te wennen.


Vanavond hebben we met de hele groep (vier gezinnen) bij een restaurant uit een zgn. hotpot gegeten. In het midden van een ronde tafel stond een grote pan waar bouillon in zit. De pot was in tweeen gedeeld zodat er een milde en een hete variant van de bouillon was. Hierin deden we, uiteraard met stokjes, vlees en verschillende soorten sla. M.a.w: fonduen op zijn chinees. Ik vond het erg lekker.

Ja..., en dan morgen naar huis. Dat wordt weer zelf het ontbijt klaar zetten, eten maken, kamer opruimen...., we zullen het missen. (hahaha). Wilhelm heeft de koffers al gepakt. Tegen elven worden we bij het hotel vandaan gehaald en naar het vliegveld gebracht. Onze vlucht (CZ 345) vertrekt om 14.20 uur en de verwachte aankomsttijd is 18.35 uur. We hebben dus een lange reis voor de boeg. Gek dat het nu dan ook al weer zo ver is om China te verlaten..., maar we zien er erg naar uit.
Meike zal misschien wel raar opkijken dat we nu in het vervolg op één plek zullen zijn. Die denkt wellicht dat wanneer we ergens een aantal dagen zijn geweest, we in een vliegtuig stappen en een ander hotel opzoeken. Dit wordt onderhand haar derde vlucht.

Lieve allemaal.., dit was ons laatste berichtje uit het verre Oosten. De laptop gaat de koffer in. Bedankt voor jullie reacties allemaal.., het was erg fijn om op deze manier contact met elkaar te houden vanuit China tijdens deze bijzondere reis naar onze dochter.

Sneek, here we come.., en we nemen een prachtige oosterse schone met ons mee.

donderdag 2 april 2009

De muur

















Vandaag zijn we naar hetgeen geweest waar je, althans volgens ons, naar toe moet als je in Beijing bent, nl. "the great wall". We hebben ons, samen met de hele fam. Paul, naar een gedeelte laten brengen wat een stuk verder rijden is maar wat volgens de deskundigen een mooier stuk van de muur is. Heenreis zijn we langs "het vogelnest" gereden, het bekende stadion wat gemaakt en gebruikt is voor de olympische spelen. Prachtig om te zien. We zijn daar uit de auto geweest en hebben wat rondgewandeld. Het was erg mooi weer; we hebben de laatste dagen meer zon gezien dan de hele eerste twee weken terwijl de temp. toen stukken hoger was.
Ook toen we bij de muur aan kwamen hadden we nog steeds het zonnetje erbij. Met zijn allen hebben we het eerste stukje afgelegd, daarna is Elvira met Jiang blijven staan. Jiang wilde zelf lopen, maar de combinatie van twee-jarige beentjes en de af en toe hele grote stappen die afgelegd moesten worden, was niet echt een succes. Het bleek het verhaal te worden alla de tien kleine negertjes, want na nog een stuk te hebben geklommen haakten Astrid en Jarno af. Even verderop ben ik met Meike blijven zitten die tot dan toe bij Wilhelm op de nek had gezeten. Mark, Indy en Wilhelm hebben vervolgens nog een heel stuk afgelegd. Het was erg steil maar geweldig om te zien.
In het hotel gekomen hebben we wat gegeten en gedronken en Meike laten spelen. Ze kan zich onderhand zelf een poosje vermaken.., ze holt van de telefoon, naar de blokjes en weer terug. Gisteravond heeft ze (met behulp van Wilhelm) de afstandbediening van de tv ontdekt. Ik denk dat de buren iets minder blij met ons waren toen ze de volumeknop in de gaten kreeg. In de namiddag zijn we met zijn drietjes wezen zwemmen.
Morgen is de laatste dag dat we nog dingen kunnen doen en zien. We willen in ieder geval nog naar "de verboden stad".
Het is inmiddels 23.45 uur. Wilhelm drinkt beneden een biertje en Elvira heeft hier een poos gezeten. We hebben gezellig een hele tijd zitten kletsen. We hebben afgsproken dat we morgenavond met zijn allen gaan eten in een soort chinees fonduerestaurant. Ben benieuwd.
Ik ga de rugzak voor morgen vast inpakken en dan naar bed.
(En wat betreft het kerstverhaal Johan..., dat laat ik met alle liefde aan mem over, die kan dat als de beste.
Gerwine.., nog van harte)


woensdag 1 april 2009

Zijdemarkt










Vandaag naar de zijdemarkt geweest, rond gekeken en spulletjes gekocht. We hebben behoorlijk afgedongen, maar weten zeker dat we nog veel teveel hebben betaald. Ach..., wat dan nog. Daarna samen met Toine en Sonja en hun kids een hapje gegeten. Eerst op straat wat eten gekocht en daarna nog wat bij de Mac Donalds gehaald. Gisteravond hebben we pizza gegeten en vorige week zijn we een keer bij KFC geweest, maar voor de rest hebben we deze afgelopen twee weken met de "plaatselijke pot" meegegeten. (het ontbijt niet mee gerekend want in het hotel is 's ochtens alles te verkrijgen).

Nog een paar dagen en dan stappen we deze reis voor de vierde keer in het vliegtuig, deze keer echter om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het heel plezierig om huiswaarts te keren, lekker op ons eigen stekkie te zijn en jullie allen weer te zien..., aan de andere kant hebben we het gevoel dat we hier tijd te kort komen; we willen nog van alles zien en meemaken in dit bijzondere land waar onze dochter is geboren.

dinsdag 31 maart 2009

Beijing


























Voor het eerst gister geen berichtje van ons. (Bovendien gaat er iets mis met het automatisch toevoegen van de datum bij de berichten. Dus voor de goede (volg)orde: het is vandaag woensdag 1 april en bij deze...,Ciska...gefeliciteerd!).

We zijn inmiddels in Beijing en hadden eerst even geen internet op de kamer, althans dat dachten we..., maar het bleek uiteraard een simpel los kabeltje te zijn. Bovendien was er gisteravond eerst nog van alles te doen; heit moest ergens wat eten scoren, er moesten van allerhande kopieen gemaakt en documenten ingeleverd worden en Meike bleek aan de diarree te zijn.


Gisterochtend om 11.00 uur zijn we uit het hotel vertrokken, hebben alle vissen in de enorme vijver in de hal gedag gezegd en zijn naar het vliegveld van Zhanjiang gebracht waar Wanda ons stond op te wachten. Nog snel een paar foto's van ons vieren laten maken en toen was het tijd om afscheid te nemen. (I don't like saying goodbye.., maar ja.., we moesten weer verder). We hebben e-mailadressen uitgewisseld en beloofd dat we een aantal foto's zullen mailen.

Om 12.15 zijn we, met vertraging, naar Gangsha gevlogen waar we een tussenstop hadden maar er gelukkig niet uit hoefden. Dat scheelde dus weer. Vervolgens kwamen we om 16.30 in Beijing aan. De bagage hadden we vrij snel terug, de buggy bleek echter spoorloos..., maar Petra.., hij is weer terug. Er stond al iemand ons op te wachten samen met Mark en Jarno Paul; want ook de andere drie families met wie we in Guangdong zaten, waren al gearriveerd. Met zijn allen zijn we per bus naar het hotel gebracht.



We hebben vanochtend boodschappen gedaan bij de supermarkt hier om de hoek. Vanmiddag gaan we met de fam. vd Pol en Sonja, Astrid en Jiang Paul naar de zijdemarkt. Meike ligt een tukkie te doen..., heeft ze ook wel nodig na het ronddollen met Wilhelm net(hahaha!); ze had dolle pret en moest steeds erg lachen. Iedere dag begint ze wat meer te ondernemen; ze gaat steeds meer op onderzoek uit en dingen oppakken en bekijken.



Het is hier stukken kouder dan in Zhanjiang en Guangdong. Gister was het 9 graden..., maar zonnig is het wel. Wilhelm was uiteraard(!) gisterochtend in zijn kortebroek vertrokken maar loopt inmiddels ook weer in een lange broek. Meike pakken we goed in want die is deze kou totaal niet gewend. Misschien dat het reizen in combinatie met de kou de diarree veroorzaakt. We weten het niet. Het kwam wel mooi uit dat de vloerbedekking al een bruinige kleur heeft, want toen ik vanochtend, na het samen met haar gedouched te hebben, me omdraaide om een schone luier te pakken, was ze me iets te snel af. Details worden jullie weer bespaard.(hahaha). Ze is niet ziek.., dat is het belangrijkste.., en we proberen haar goed te laten drinken, de ORS vindt ze echter niet om te pruimen.


Dus vanmiddag naar de zijdemarkt om misschien nog wat leuks te kopen, maar om in ieder geval rond te kijken en indrukken op te doen en dan morgen naar "de muur".

Nog even het vervolgverhaal van de tamboerijn. Eerst dachten we dat we hem kwijt waren geraakt, toen dachten we dat de schoonmaakster hem misschien wel onder het bed vandaan had gevist omdat we hem na het ontbijt de volgende dag weer op onze kamer zagen liggen.., maar wat bleek..., we hadden hem toch per ongeluk in de auto laten liggen en onze chauffeur die ons een dag heeft rondgereden (een vriend van Wanda) had hem speciaal terug gebracht. Erg aardig!


















zondag 29 maart 2009

Een beetje rust (maandag 30 maart)

Het is hier 13.00 uur, Meike slaapt en Wilhelm is een blokje om; van de achttiende verdieping hebben we uitzicht op een park(je) waar hij even wilde kijken. Hij heeft nog geprobeerd om via de receptie een fiets te regelen, maar dat is niet gelukt. We willen vanmiddag nog wel een stukje rijden met een zgn. tricycle. Lijkt ons leuk.


Het hotel waar we zitten is super-de-luxe, maar het vorige hotel in Guangdong vonden we gezelliger; we zaten vanochtend alleen in de ontbijtzaal. Bovendien ligt dit hotel niet vlakbij het centrum of leuke straatjes waar je rond kan wandelen. Ook de bedden zijn hier nog weer harder dan dat we inmiddels gewend waren. Wel is het in Zhanjiang veel minder bewolkt/mistig en minder drukkend daardoor; het komt allemaal wat frisser over. Je kunt echt merken dat we in een subtropisch gebied zitten; alles is mooi groen. We hebben gister weer veel palm- en bananenbomen gezien. Op het platteland bij Lianjiang bevinden zich lycheeplantages.


China is echt een land van uitersten. Er zijn hier veel luxe hotels en ontzettend grote winkelcentra/supermarkten die alle dagen van 's ochtensvroeg tot 's avondslaat open zijn (onze gids was erg verbaasd toen ik vertelde dat de winkels bij ons op zondag gesloten zijn)..., maar gister op het platteland hebben we ook echte armoede gezien. Tijdens onze rit naar de vindplaats zijn we een aantal keren gestopt om te filmen/fotograferen. Stonden we echter te lang stil dan werd onze gids Wanda onrustig omdat ze problemen verwachtte omdat de mensen daar geen vreemdelingen gewend zijn.


De chauffeur van gister was geweldig. We hebben heerlijk comfortabel kunnen zitten in zijn mooie VW. Als we wilden stoppen deed hij dat en de tip die we voor hem in gedachten hadden vond hij te veel..., dat moesten we maar aan Meike spenderen zei hij. Het was iemand met een goede baan die met ons meeging als vriendendienst voor Wanda en er niet persé veel aan wilde verdienen. (is hier ook wel anders).

Tijdens de rit had hij een cd op staan met engels- en chineestalige muziek. Onderweg hadden we een opmerking gemaakt dat we het mooi vonden en graag de volgende dag chinese muziek wilde kopen om mee naar huis te nemen. Toen hij ons 's avonds bij het hotel afzette kregen we het cd'tje van hem mee. Erg aardig.

Gisteravond konden we Meike's tamboerijn niet vinden (heit en mem meer in de stress dan Meike zelf..., hahaha), maar ik wist bijna wel zeker dat wanneer hij in de auto was blijven liggen en onze chauffeur 'em had gevonden, hij het bij het hotel had afgegeven. Inmiddels is-ie weer boven water; de schoonmaakster heeft hem ergens gevonden.

We zijn benieuwd wat we in Beijing weer tegen zullen komen..., want daar vliegen we morgen naar toe. We vertrekken om half twaalf en zullen even na vieren aankomen. Het schijnt dat we een tussenstop zullen maken waarbij we het vliegtuig moeten verlaten. Dus dat wordt vanavond weer koffers pakken. Nou ja..., valt wel mee, want het meeste hebben we natuurlijk laten zitten.

Straks gaan we nog met onze gids Wanda op stap. Ze wilde wel eerder komen maar we wilden eventjes wat tijd voor onzelf hebben vanochtend; rustig wakker worden, ontbijten en Meike wat laten spelen (ze begint heel langzaamaan wat speelgoed te ontdekken en er mee "om te prusten"), zonder gelijk weer een tijdschema te hebben omdat we weg moeten. Even een moment van rust na de enerverende dag van gister.

Meike slaapt goed. In het tehuis beaamden ze dat...,het is een echte slaapkop. Ze vertelden ook dat ze van muziek houdt en dan af en toe flink met haar heupen kan wiegen. Nou..., dat hebben we nog niet mee mogen maken, maar Wilhelm kan zich er nu al op verheugen; die houdt wel van een paar wiebelende vrouwebillen. Zeker als die van zijn dochter zijn.

Veel spek zit er niet op die billen; ze ziet er goed maar is niet mollig. Vanochtend heeft ze op de weegschaal gestaan en woog zo'n 10 kilo. Met het eten gaat het wat op en neer, dan een goede eetlust, dan weer wat minder. We proberen een beetje een slaap- en eetritme aan te houden, maar dat valt niet altijd mee, zeker niet tijdens het reizen en zo'n dag als gister. Daar moeten we thuis maar mee aan de slag.



Nou mensen..., dat viel deze keer best wel mee toch? Geen uitgebreide verhalen over plas- en poepluiers.., die we overigens wel hebben gehad. (gelukkig niet tijdens de taxirit want dan was het een lange reis geweest!)

Naar het tehuis (zondag 29 maart)













Waar te beginnen om het verhaal van vandaag te vertellen? Een dag die ons altijd bij zal blijven als heel bijzonder en ontroerend.
Het was vanochtend vroeg op; om 8.30 stonden we met zijn drietjes in de lobby van het hotel te wachten op Wanda en haar vriend. Met een kofferbak vol met luiers, want die wilden ze in het tehuis graag hebben, zijn we richting Lianjiang gegaan, wat ongeveer een uur rijden is. Daar aangekomen stond ergens op de hoek van de straat een andere vriend die, op zijn brommer, het laatste stukje voor ons uit ging rijden richting het tehuis.
We hebben daar de verzorgsters ontmoet (ook diegene die we maandag bij "de overdracht" hadden getroffen), de directeur, de onderdirecteur en een soort manusje-van-alles. Het verhaal van deze laatste man was wel heel bijzonder; hij was nl. het eerste kind wat in het tehuis was gekomen, inmiddels getrouwd en samen met zijn vrouw (één van de verzorgsters van Meike) werkzaam in het tehuis. Hun zoontje was er ook en die had wel eens met Meike gespeeld.
Het waren allemaal geweldig aardige mensen, het was erg gemoedelijk maar ook een beetje rommelig. Onze gids had dit nog nooit meegemaakt en de directeur was een zeer vriendelijke man maar nam geen initiatief met betrekking tot het hele gebeuren. Dus we moesten noodgedwongen zelf de leiding wat nemen. We hebben veel vragen gesteld om zo veel, als mogelijk is, aan de weet te komen. Dit hele gebeuren is door onze chauffeur, met dank aan het statief van Toine, gefilmd. We kregen allemaal lekker fruit te eten en de directeur vroeg of we straks met hen wilde lunchen. En natuurlijk wilden we dat.
We mochten niet in het slaapzaaltje filmen/fotograferen, maar wel zien waar Meike geslapen heeft. We hebben er rond mogen lopen en het was zeer aangrijpend om de kindertjes daar in hun bedjes te zien; ik had ze allemaal wel mee willen nemen.
De reactie van Meike op het hele gebeuren was dat ze alleen maar door ons vast gehouden wilde worden, ze wilde absoluut niet rondlopen.., strekte dan gelijk haar armen uit om door ons te worden opgetild.
We hebben gelunched in een restaurant verderop in de stad. Wij gingen samen met onze gids en de chauffeur met de auto er na toe. Er reden vier brommers voor ons uit; de directeur samen met de onderdirecteur, twee verzorgers, het getrouwde stel wat allebei in het tehuis werkt én de vriend-van-de-vriend-van de gids. Het was een hele optocht!
In het restaurant hebben we dus met een hele groep (ook de manager van het restaurant schoof aan) gegeten. Zoals het in China dan gewoonte is, zit je aan een grote ronde tafel met ronddraaiend plateau waar steeds meer eten op wordt gezet, wat we uiteraard met stokjes hebben proberen op te eten.
Meike had de hele ochtend nog geen geluid laten horen...tot het moment dat we klaar met eten zijn, we opstapten ze plots een beetje begon te zingen. Wat was dat mooi!
Na het eten hebben we van iedereen afscheid genomen behalve de onderdirecteur die bij ons in de auto is gestapt en mee gegaan is naar de vindplaats. Het was een zeer slechte weg er naar toe..,maar heel bijzonder om de omgeving te zien en natuurlijk heel speciaal om op die ene plek te zijn. Dan gaat er echt wel wat door je heen.
We hebben bij het tehuis wat grond meegenomen. Bij de poort bij de ingang van het tehuis staat een grote boom die vruchten draagt. (ik ben de naam even kwijt, maar ze waren erg lekker). We hebben daar een blaadje van afgehaald. Op het moment dat we bij de boom vandaan liepen en de directeur net had verteld dat de vruchten die er aan hingen nog niet rijp genoeg waren, viel er eentje af. Grote hilariteit en er werd geroepen dat dat "een goed teken" moest zijn. We hebben uiteraard de vrucht meegenomen, net als alle andere fruit dat we kregen aangeboden plus het kommetje rijst dat overbleef in het restaurant en waarvan de verzorgsters zeiden dat Meike dat zo graag lust en dus mee moest.
Jongens...,wat een bijzondere dag waarop we veel hebben meegemaakt.
We hebben lieve, hartelijke mensen ontmoet wat ons een heel goed gevoel heeft gegeven.