zaterdag 28 maart 2009

Zhanjiang










Uitgezwaaid door broer en zus Paul zijn we begin van de middag samen met Angela naar het vliegveld van Guangzhou vertrokken. Daar aangekomen schoot onze gids in de stress omdat de vlucht niet vermeld werd. In een behoorlijke draf zijn we over het vliegveld gesneld waar toch bleek dat het allemaal wel klopte. Gelukkig maar. We hadden nog een half uurtje over voor we aan boord konden gaan en dat hebben we benut voor een plaspauze en het eten van een broodje.

Om drie uur stegen we op en een uur later waren we in Zhanjiang. Terwijl we over de landingsbaan taxieden zag ik langs de baan een aantal mensen op het veld werken. Zhanjiang heeft een heel klein vliegveld dus onze koffers hadden we snel terug. Een jongeman in een "picolo-achtige"outfit stond ons al op te wachten met een bord met onze naam erop. Onze gids bleek ernaast te staan; een dame met de naam Fu Rong (engelse naam is Wanda).

Het hotel is erg luxe. Beneden in de hal bevindt zich een vijver waar behoorlijke grote vissen in zwemmen. De etage's zijn daar omheen gebouwd zodat je vanaf de balustrades uitzicht hebt op de vijver. Tijdens onze ronde vanavond om de boel een beetje te verkennen en voor morgen in ieder geval te weten waar we ontbijt kunnen halen, raakten we al verzeild in de karaokezaal. Verderop bleek een trouwfeest te zijn. (al een beetje zenuwachtig.., Yke en Wendy?!).


Op dit moment zit ik, in een bijna donkere kamer, dit bericht te schrijven en sluipt Wilhelm zo stil mogelijk rond om de spullen voor morgen te pakken. Om 8.30 worden we door Fu Rong en een vriend van haar opgehaald die ons rond zal rijden. We gaan naar de vindplaats en het tehuis. Een spannende en heel bijzondere dag wordt het dus morgen. Voor ons alledrie. We zijn heel benieuwd hoe ons meisje zal reageren.
Zo langzamerhand komt ze een beetje "los". We hebben nog geen schaterlach gehoord, maar sinds vanmiddag krijgen we af en toe wel een brede glimlach van oor tot oor te zien. Met name samen ronddraaien vindt ze geweldig. In het vliegtuig ging het ook prima. Tijdens het opstijgen moest ze even huilen. Wilhelm heeft haar toen op schoot genomen en daar heeft ze bijna de hele vlucht geslapen. Wat verder vandaag opviel, is dat ze bang werd toen Fu Rong later bij ons op de hotelkamer kwam. Ze wilde alleen maar door één van ons worden vastgehouden en we moesten niet te dicht bij onze gids komen. Dat vond ze absoluut niet prettig.
We hadden vanavond ook nog een aantal spannende momenten omdat één van onze koffers met geen mogelijkheid open wilde. (en we hadden echt wel de goede code Bart!). Op de foto staan twee man van het personeel.., op een gegeven moment waren ze echter wel met zijn zessen. Het was eigenlijk best wel hilarisch.., maar wat waren we blij dat-ie uiteindelijk openging.
Nou mensen, wij zeggen hier welterusten.