Even een kort berichtje uit het verre Oosten;
Eindelijk was het zo ver! We moesten tot vanmiddag twee uur wachten voordat we naar het registratie kantoor gingen waar het een drukte en kabaal van jawelste was. De andere drie kinderen waren er al maar Meike nog niet. Zij moest dan ook van ver komen, Lianjiang is minstens vijf uur rijden vanaf Guangzhou. (wat overigens 12 miljoen inwonders heeft Koen...,je bent in ieder geval een oplettende lezer..hahaha!).
We waren nog aan het filmen en fotograferen bij de andere stellen toen opeens gemeld werd dat Meike er ook was.., Angela heeft snel de videocamera overgenomen en een paar tellen later had ik haar al op mijn arm. In het begin moest ze even huilen. We hebben vervolgens een iets minder druk stukje opgezocht om met zijn drieen even rustig te kunnen zitten. We hebben via Angela met de verzorgster kunnen spreken. Veel tijd was daarvoor echter niet, maar we gaan gelukkig nog naar het tehuis in Lianjiang waar we hopelijk nog veel vragen kunnen stellen.
Op de hotelkamer aangekomen heeft ze eerst flink wat gedronken.., ze had erg dorst van de lange reis. De rijstepap die ze volgens de info iedere dag zou moeten hebben wilde ze niet hebben. (ik vond het zelf ook niet te pruimen). Ze wilde alleen maar dat ik haar vast hield. Na een poosje is ze tegen Wilhelm´s borst in slaap gevallen en heeft ze een uurtje geslapen op ons bed. Natuurlijk moe van alle indrukken en vreemde dingen.
Op dit moment ligt Meike in haar `eigen`bedje...., slaapt nog niet maar ligt lekker rustig op haar duim te sabbelen.
Wilhelm is net naar Angela toe met de nodige documenten en morgenvroeg moeten we weer terug naar het registratie kantoor voor de nodige plichtplegingen. Daarna hebben ik vast tijd om meer te vertellen, dus voor nu laat ik het zo even.
Maar het gaat hier goed en we zijn natuurlijk dolgelukkig met onze meid!
maandag 23 maart 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)